تمامش را که نه

اما اندکش را چرا؟!

دیده ام

ورق زده ام

بویده ام

گوش داده ام

چشیده ام

حس کرده ام

اما چه کنم که این تمام ناتمام من

خالی تر از این اندکهاست

خالی تر از این بودن هاست

خالی تر از این حرفهاست....

عجب روزگاری شده! هیچ جوری حسش نیست! طفلی بلاگمون ! کلی شر وور  تو ذهنم دارم که باید یه جایی خالیشون کنم .اما.... عجب بابا .اصلا شور قدیمی رو ندارم! دبیرستانی که بودم فکر می کردم اگه برم دانشگاه  فلان کار رو می کنم وفلان جا میرم .فلان کتاب رو می خونم ووواما زهی خیال باطل .دانشگاه همون یه ذره شوری رو هم که داشتیم گرفت! بی خیال.به قول سیاوش بعضی وقتا حرف نزدن بهتره ! آره فقط زندگی کنیم. که متاسفانه مطمئن نیستم که اسم این وقت گذرونی های بیهوده رو میشه گذاشت زندگی یا نه؟!چه میشه کرد ؟ حتما تو این بیهودگی هم یه چیزی هست دیگه؟!