چند روزی هست که همش میخوام خوش باشم،یک جوراهایی سر خودم رو گرم کنم. اما همش یاد چیزایی می افتم که شاید نباید زیاد برام مهم باشن.امروز همش یاد بهنود بودم. بهنود شجاعی همون جوونی که چند روز پیش اعدام شد. کلا سعی می کردم زیاد بهش فکر نکنم اما نمی شد. واقعا نمی دونم یه جوونه۱۷ ساله که توی یه نزاع وبدون هیچ نقشه ی قبلی یکی رو می کشه قاتل واقعیه یا زنی که اگاهانه یه جوون رو پایه چوبه ی دار میفرسته اونم بعد از این همه اصرار وخواهش از طرف هزاران انسان ؟!تازه بعد اون همه سختی که بهنود کشید .دیدن جون کندن بیست تا ادم.....پنج  بار تا پای چوبه ی دار رفتن......وبعد اون خنده ی لعنتی....اخه بهنودم شصت وهفتی بود مثل من!ممنی که قرار فردا بیست ویک تا شمع رو فوت کنم به امید اینده،به امید فردا وزندگی بهتر!

گویا فردا قراره وارد بیست ودومین سال زندگیم بشم! برای خودم عجیبه! نشستم هر چی کارت ونامه تو این چند سال به مناسبت تولدم گرفتم رو نگاه کردم وخوندم .دنبال یه تفاوت بودم !یه نشونه که خیالم رو راحت کنه! که هنوز زیاد بزرگ نشدم! نتیجه زیادم بد نبود!هنوزم یه مشترکاتی با دوره های خردسالی ونوجوونی دارم.یه چیزایی عوض شده اما هنوز خیلی چیزا سر جاشه....

هنوزم موقع خواب عروسکم رو بغل میکنم.هنوزم نگران اینم که عروسکام بهم حسودی نکنن!هنوزم عاشق کارتونم.بازم چوبین رو دوست دارم .هنوز از برونکا می ترسم!هنوز قصه های مجید رو دوست دارم.هنوزم عاشق پاکن ومداد م!!هنوزم هر وقت که با رز هستیم .میریم یه گوشه قایم میشیم وهله هوله هامون رو یواشکی می خوریم.هنوزم وقتی بادکنک می بینم کلی ذوق می کنم.....

اره خوبه جای امیدواری هست هنوز....زندگی با همهی خوبی وبدیاش ادمه داره ومن خیلی خوشحالم که شانس بیست ودو ساله بودن رو داشتم.

الان ساعت یازده ونیمه....احتمالا ک نه مطمئنا ساعت ۱۲یه چنتا از دوستام تولدم رو تبریک می گن!

اهان اولین اس ام اس رسید.......

"عزیزم تولدت پیشاپیش مبارک ،خیلی خوابم میاد نمی تونم تا ۱۲ صبر کنم!"

.........دومی هم رسید....سومی....

 

 

 

1.چرا همیشه من باید بکشم کنار تا تو رد شی؟!

2. برای اثبات هیچ بودن ما کوشیدن. با اینکه خودشان هیچ تر بودند.

3. با پوزخندی بر لب تنهایتان می گذارد تا  به آن"دو کلام حرف مردونه" معروفتان برسید.

نه مماس میشویم

نه محاط

نه محیط

من تقصیری نداشتم باور کن! 

---

این سر درد لعنتی کلی حالمان را گرفته .همش به این موضوع فکر می کنم که اگه توموری چیزی باشه!!!چطوری باهاش کنار میام.

---

تو باورت شد مثل خیلی چیزهای دیگر!

خوشبختانه دروغ گوی خوبی هستم.

---

من ترسیده بودم. همین!

---

حالم بد نیست.یعنی هیچ وقت حالم بد نبوده. معمولا هر وقت که گفته هام حالم بد است وتمام ذهنم به هم ریخته یک جورهایی تمارض کرده ام. یا یک جور جلب توجه بوده یا بهانه ای برای اینکه دست از سرم بر دارند. اما خب مطمئنا حالم خیلی خوب هم نیست. کاملا  خنثی.تمام حواسم یکدیگر را خنثی می کنند. مثلا همین یکی دو ساعت پیش دلم می خواست گریه کنم. اما همزن یک جای دیگر ذهنمان یا مغزمان یا همان دلمان خواست که بخندد. ومن نه گریه کردم ونه خندیدم. خوب وبد بودن حا درونی من زیاد مهم نیست. چون این موضوع فقط به درون من و"ادمهای خودم "مربوط می شوند. وتا به حال خوب کنترلشان کرده ام. اما قضیه من با" دیگران" کمی فرق داد. من در ارتباط با "دیگران" معمولا ادم شاد وسرحال ومنطقی وبی خیال ومهربان و شاید در بعضی مواقع زود رنج و..... هستم. بایددر رابطه باا"دیگران "همیشه مواظب باشی که گاف ندهی . مثلا اگر یک جایی باید ناراحت شوی و یا عصبانی شوی  سعی کن همیشه این احساسات را بروز دهی. مثلا باید از شنیدن خبر فوت یکی از دوستان ناراحت شوی و یاکشتار مردم بی دفاع تو را متاثر کند.  و یا  شنیدن یک سری حرف ها و کار ها تو را عصبانی کند.مثلا اگر یک نفر کلی فحش ولیچار بارت کرد .بععد یکی هم زد دم گوشت اگر واستی ونگاش کنی وهیچ اثری از خشم بروز ندیعجیب به نظر می رسد.

اه! اینطوری به قضیه نگاه نکن!این اصلا از بد جنسی ودورو بودن ونقش بازی کردن نشات نمیگیره. اینها یه واقعیتهایی هستند که ما نها رو پذیرفتیم وبرایمان حکم ارزش راو دارند. و این احساسات است که ادم بودن ما را می سازد قانون کلی این است که" دیگران" باید تو را بپذیرند .

شاید قضیه ی این دیگران یکمی پیچیده شد. من معتقدم که ادم ها به دو دسته تقسیم می شوند. دیگران وه انچه که در ذهن ما است(ترجیح می دهم از "من "استفاده کنم )من اسم ادم های ذهن خودم را می گذارم"ادم های خودم". البته در بعضی مواقع "ادمهای خودم" و"دیگران" یه مشتراکاتی هم دارند. شاید یک جور همزاد هم باشند! اما نه همهشان!!!مثلا من می توانم یک سیلی اساسی روی صورت کسی بخابانم.(من این حق را دارم چون  او(کسی) ادم  من است ! اما در رابطه با "دیگران" که این "کسی" هم جزو انهاست نمی توانم این کار را انجام بدهم. چون کسی استاد من است!بر خلاف یکی از دوستان که" دیگران "را به "ادم های خودم" تبدیل می کند وانها را اکثرا تنبیه ومجازات می کند." ادمهای خود" من معمولا قلی از مجمو عهی "دیگران "ندارند. انها خیلی شخصی هستند.اما خب بعضی وقتها کنار امدن با انها هم سخت است .

فکر می کنم به اندازه ی کافی شرو ور گفتم!!! فعلا تر جیح می دم برم بازی استقلال و پرسپلیس رو ببینم.