کاش می تونستم کاری کنم.دارم می ترکم خدایا این همه آدم بد چرا زهره خوب و دوست داشتنی

کاش باران اینقدر سخت نباریده بود. چه سخت است نگریستن به گورکنی که به زحمت خاک را زیر و رو می کند برای پوشاندن اندامی چون ساقه گلی تازه رسته.

راستی خنده هایت را چگونه دفن خواهد کرد؟

کاش باران نباریده بود و هوا اینچنین سرد نبود.

باز می گردم به اول خط و باز تو آغاز می شوی و من این بار پایانت را می دانم،خط می زنم بر دانسته هایم و تو پاک می شوی و زمان می گذرد،پاییز می رسد و بارانی ها ی قرمز پشت ویترین مغازه ها پیچ و تاب می خورند و من به امید بهار دکمه های کاپشنم را سفت تر می بندم و تو آغاز که نه جاری می شوی در رگهای شهر، در کتاب زبانم،در تخته سفید کلاس،در لحظه هایم. و آن دست کش های مشکی بوی دستانت را فراموش نخواهند کرد.

برای دوست خفته میان بستر سرد خاک(زهره عزیزم.......................

مجالی برای گفتن ناگفته ها نبود

زمان خیلی پیش تر ها گذشته بود

(تو که نخواستی بشنوی

من که نخواستم بگویم)

بهانه بود

همه بهانه بود.

تنهایی مزمن گلویم را فشار می داد!

کاش بجای دوست داشته شدن ،

دوست داشتن را آموخته بودم!

دندان هایم که بهم می خورد،تا فرق سرم تیر می کشد

عصب های مرده مگر درد می کنند؟

این درد نیست

تنهایی مزمن گلویم را می فشارد!

اما

ارزشش را داشت

لااقل فهمیدیم(تو) از (ما) می ترسی!!

می رویم از طراوت آن روزهای سبز

گل میکند دوباره در آیینه خیال

سوسو زنان تجسم آن روزهای سبز

ای شب به میهمانی چشمان من بیا

ای از تبار مردم آن روزهای سبز

در ساغر نگاه عطشناک من بریز

یک جرعه از تبسم آن روزهای سبز

برگی اگرچه زرد به سویم روانه کن

از جنگل تفاهم آن روزهای سبز

امشب کنار دفتر رنگین خاطرات

من ماندم و توهم آن روزهای سبز

 این شعر رو تو ویژه نامه نوروز ۸۸ سروش خوندم(تو مطب دکتر دندانپزشک) لابد شاعر(آقای دکتر محمد رضا روزبه) از برنامه ریزای آشوبای اخیر بوده!واژه ی رمزم تقلب!حواسمون باشه فریب نخوریم!!!

به عصیان پوچ ثانیه ها رسیدم

این من نبودم که در میان تارهای نقره فام گیسوانت

به بی ربطی احمقانه سیاهی ها و سفیدی ها خندیدم

این من نبودم که در میان بازوان ستبر تو

لذت بی شرمانه هم آغوشی را  چشیدم آری چشیدم!

هرچه می خواهی بگو

این من نبودم

تنهایی گلومو فشار می ده و از حسادت رنگم کبود شده! کی گفته من باید منتظر باشم؟ این احساس لعنتی حقارت تو اوج اعتماد به نفسم دست از سرم بر نمی داره.من انتخاب کردم بارها ولی چرا  کسی به انتخاب من اهمیت نمی ده؟ میگن دل به دل راه داره دل من ولی بن بست انگار!

از همه چیز که بگذرم بازم یه چیز باقی می مونه :زمان!!!!!!تا چند ماه دیگه قراره ۲۰ تا شمع رو یه نفس خاموش کنم به نظرت نفس کم نمی یارم؟؟؟؟؟

کاش می شد در چشمان هم خیره شویم و جز رنگ نبینیم و بعد تا آخر پلک نزنیم و اگرهم  خسته شدیم فقط اشک بریزیم.

کاش می شد تا ابد حرف بزنیم بدون اینکه لب از لب بگشاییم.

کاش من این قدر سخت نبودم و تو این چنین نایاب!

کاش بودی ولی افسوس که من تا ابد خواب می بینم!!!!

از همه ی کسایی که دوست دارن یا فکر می کنن که می تونن دوست داشته باشن دعوت می کنم از شنبه ۲۱ اردیبهشت تا ۳۱ همین ماه در محوطه ی بازار کبود(جنب مسجد کبود)سری به ما بزنن. خود من یک شنبه از ساعت ۱۲ ظهر به بعد اونجام. با دیدن و آشنایی با تک تکتون خوشحال می شم. باور کنید!!!!!

حالا می تونم با یه امید تازه و قوی بگم:با همه ی محدودیت ها و تو ذوق زدن ها این جا بازهم چراغی روشن است!

با تشکر!!!!!!