یه هیجان کاذب همه ی وجدمو گرفته!یه اشتیاق غیر قابل توصیف که می دونم آخرش افسردگیه و سرخوردگی! می دونم همه چی می گذره. احساسات منم می گذرن. 

تنهایی گلومو فشار می ده و از حسادت رنگم کبود شده! کی گفته من باید منتظر باشم؟ این احساس لعنتی حقارت تو اوج اعتماد به نفسم دست از سرم بر نمی داره.من انتخاب کردم بارها ولی چرا  کسی به انتخاب من اهمیت نمی ده؟ میگن دل به دل راه داره دل من ولی بن بست انگار!

از همه چیز که بگذرم بازم یه چیز باقی می مونه :زمان!!!!!!تا چند ماه دیگه قراره ۲۰ تا شمع رو یه نفس خاموش کنم به نظرت نفس کم نمی یارم؟؟؟؟؟