یادت باشد که تمام گریه کردن ها وناراحتی ها ونق زدن ها ونفرین ها وفال حافظ گرفتن هایت را در اتاقت  حبس کنی . هر چقدر می خواهی بشین وفکر کن وتجزیه وتحلیل کن وحتی می توانی غصه هم بخوری واز دست خودت وزمین وزمان بنالی .اما فلانی یادت باشد وقتی پایت را از اتاقت بیرون گذتشتی  باید همان قالب همیشگی را بگیری تا  کسی بهت نگوید که "هی فلانی ،تو دیگر چرا؟!"

هی فلانی وقتی که رفتی بیرون بخند ،لبخند بزن .هی فلانی مواظب باش که فراموش نکنی این حرف ها ی بی اهمیت کوچک! نباید تو را ناراحت کند. هی فلانی حواست باشد که گاف ندهی !یادت باشد که  تو با انها یک جورهایی فرق داری!!!یعنی می خواهی داشته باشی!هی فلانی می دانی که نمی خواهم این همه مستاصل ببینمت!

هی فلانی برو بیرون نفس بکش بخند به روی تمام دروغ های کوچک وبزرگ! و یادت نرود که تو هم یک جور هایی از انهایی ! تو هم می توانی دروغ بگویی وبخندی به رویشان !تو هم می توانی سعیت را بکن !فلانی  از دست خودت بیشتر از همه ناراحتی ،می دانم ! اما خب بی خیال ، قاعده ی بازی یادت رفته بود فلانی  می دانم! خب حواست باشد با جمع بودن اما تک بودن !ا الان خیلی چیزها را میدانی،خوبیش همین جاست!فلانی خیلی چیزها باید یادت باشد .مواظب باش اشتباه نکنی فلانی .......

فلانی می دانم که می توانی پوزخند بزنی به تمام فریب های کودکانه شان !

فقط این حرفهایی که گفتم یادت باشد فلانی عزیز ودوستداشتنی من!