خلواره

rosa — Mon, 23 Nov 2009 19:22:22 GMT

نمی تونم قبول کنم.سخته خیلی سخت.اینکه نیست،اینکه...

کاش می تونستم کاری کنم.دارم می ترکم خدایا این همه آدم بد چرا زهره خوب و دوست داشتنی

دوست عزیزم

rosa — Mon, 23 Nov 2009 06:43:18 GMT

روزها نه ولی سال ها که بگذرند جایی میان مشغله های روزانه زندگی پر مشغله ام فراموش که نه گم خواهی شد و من گاهی در خاطره هایم به سراغت خواهم آمد و تو را میان سطرهای کتاب های قدیمی، پوشیده در آن بارانی قرمز دوست داشتنی جست و جو خواهم کرد و باز صدایتُ و باز نگاهت و باز آن خاطره ها و خاطره ها و خاطره ها....

کاش باران اینقدر سخت نباریده بود. چه سخت است نگریستن به گورکنی که به زحمت خاک را زیر و رو می کند برای پوشاندن اندامی چون ساقه گلی تازه رسته.

راستی خنده هایت را چگونه دفن خواهد کرد؟

کاش باران نباریده بود و هوا اینچنین سرد نبود.

باز می گردم به اول خط و باز تو آغاز می شوی و من این بار پایانت را می دانم،خط می زنم بر دانسته هایم و تو پاک می شوی و زمان می گذرد،پاییز می رسد و بارانی ها ی قرمز پشت ویترین مغازه ها پیچ و تاب می خورند و من به امید بهار دکمه های کاپشنم را سفت تر می بندم و تو آغاز که نه جاری می شوی در رگهای شهر، در کتاب زبانم،در تخته سفید کلاس،در لحظه هایم. و آن دست کش های مشکی بوی دستانت را فراموش نخواهند کرد.

برای دوست خفته میان بستر سرد خاک(زهره عزیزم.......................

زمان

rosa — Sat, 21 Nov 2009 17:59:46 GMT

گفتنی ها را گفته بودم

مجالی برای گفتن ناگفته ها نبود

زمان خیلی پیش تر ها گذشته بود

(تو که نخواستی بشنوی

من که نخواستم بگویم)

بهانه بود

همه بهانه بود.

تنهایی مزمن

rosa — Thu, 12 Nov 2009 14:38:58 GMT

آنفولانزای نوع A نبود

تنهایی مزمن گلویم را فشار می داد!

کاش بجای دوست داشته شدن ،

دوست داشتن را آموخته بودم!

دندان هایم که بهم می خورد،تا فرق سرم تیر می کشد

عصب های مرده مگر درد می کنند؟

این درد نیست

تنهایی مزمن گلویم را می فشارد!

aida — Fri, 06 Nov 2009 20:30:32 GMT

یک ماسک ساده از همین هایی که این روزها خیلی از مردم برای جلوگیری از سرایت انفولانزا می زنند. باقیماندهی التهاب وشور چهارشنبهی من است. تنها فرقش این است که اگر این ماسک را جلوی دهان وبینیت بگیری هنوز هم اشکت را در میاورد .گلو وبینیت را می سوزاند. و شاید کمی از تلخی این روزها را حس کنی.

با هم بودنمان خوب بود. قبول دارم. اما این روزهایم رنگی نیست. سبز نیست. بیشتر سیاه است. با خودم درگیرم.

یک علامت سوال لعنتی مدام در ذهنمان اینور واونور می رود که ایا ارزشش رو داره؟!

در حال حاظر تنها دلخوشیمان این است که نشسته ایم وناخن هایمان را رنگ می کنیم...یه رنگ جیغ اساسی شاید از حجم این سیاهی بکاهد.... بعدش هم باید به فکر این باشیم که فردا صبح از کدوم در وارد دانشگاه شیم!کجا حراستش خوش خیم تره واگه ازم کارت خواستن ....بی خیال.

دلمان گرفته است. ماسک را می گیرم جلوی دماغم ونفس می کشم تا اشکم دراید وتلنگری شود برای اشکهای بعدیم....

88.8.13

rosa — Wed, 04 Nov 2009 16:27:51 GMT

گاز اشکاور تلخ بود

اما

ارزشش را داشت

لااقل فهمیدیم(تو) از (ما) می ترسی!!

rosa — Sat, 31 Oct 2009 19:41:38 GMT

با موجی ازترنم آن روزهای سبز

می رویم از طراوت آن روزهای سبز

گل میکند دوباره در آیینه خیال

سوسو زنان تجسم آن روزهای سبز

ای شب به میهمانی چشمان من بیا

ای از تبار مردم آن روزهای سبز

در ساغر نگاه عطشناک من بریز

یک جرعه از تبسم آن روزهای سبز

برگی اگرچه زرد به سویم روانه کن

از جنگل تفاهم آن روزهای سبز

امشب کنار دفتر رنگین خاطرات

من ماندم و توهم آن روزهای سبز

این شعر رو تو ویژه نامه نوروز ۸۸ سروش خوندم(تو مطب دکتر دندانپزشک) لابد شاعر(آقای دکتر محمد رضا روزبه) از برنامه ریزای آشوبای اخیر بوده!واژه ی رمزم تقلب!حواسمون باشه فریب نخوریم!!!

rosa — Sat, 31 Oct 2009 19:27:18 GMT

این من نبودم که از گرمای تن تو

به عصیان پوچ ثانیه ها رسیدم

این من نبودم که در میان تارهای نقره فام گیسوانت

به بی ربطی احمقانه سیاهی ها و سفیدی ها خندیدم

این من نبودم که در میان بازوان ستبر تو

لذت بی شرمانه هم آغوشی را چشیدم آری چشیدم!

هرچه می خواهی بگو

این من نبودم

مینلر قیزیل بالیقی اویادار بالاجا بیر قارا بالیق

aida — Fri, 30 Oct 2009 18:49:36 GMT

وقتی 10 سالم بود زیاد اهل خاطره نوشتن واینجور حرفا نبودم. اما یادمه که 77/7/7 رو تو دفتر خاطراتم که نه چون دفتر خاطرات ندشتم .تو یه تیکه کاغذ ثبتش کردم. اونم به خاطر این بود که نیم رخ کلی در بارهی این روز حرف می زد .امروزم که یازده سال از 77/7/7 می گذره و ما مثلا کلی واسه خودمون بزرگ شدیم! مستقل واز این حرفا....به خودمون قول داده بودیم 88/8/8 خوبی داشته باشیم.

امروز ناهارو با هفتا دوست خوب که با خودم هشت نفر! می شدیم تو یه رستوران خوب صرف کردیم. گفتیم خندیدیم خوش گذشت کلی!!!بعدشم که کلی خیابونا رو دوریدیم!بعدم رفتیم سر قبر صمد بهرنگی.یکمی هم اونجا واسه صمد ژانگولر اجرا کردیم و یادگاری نوشتیم!!!بعدم همین...

واسه 99/9/9 هم قرار گذاشتیم!

یادمه خواهرم چند سال پیش برام تعریف کرده بود که با دوتا از دوستاش تو 88/8/8 قرار گذاشتن وبهم قول دادن که تو این تاریخ همدیگه رو تو پارک جلو دانشگاهشون ببینن!یکی دوساعت پیش که باهاش می چتیدم ازش پرسیدم که تو که امروز نمی تونستی بری سر قرار حداقل با دوستات صحبت کردی؟!اولا که خواهرم یادش نبود ونمی دونست که امروز 88/8/8 دوم اینکه باورش نمی شدکه قرار اونا یادمه....

کتاب "زمانی که یک اثر هنری بودم"اشمیت رو دارم می خونم. ازش خوشم اومد. کتاب جالبی بود. هیچ نقدی دربارهاش نخوندم. قبل از اینم که کتاب رو بخرم اسمش رو نشنیده بودم. باین حال تا اینجا برام جالب بود.

همین دیگه!

آنقدر سم میخورم تا ایمن شوم.

aida — Tue, 20 Oct 2009 20:05:18 GMT

چند روزی هست که همش میخوام خوش باشم،یک جوراهایی سر خودم رو گرم کنم. اما همش یاد چیزایی می افتم که شاید نباید زیاد برام مهم باشن.امروز همش یاد بهنود بودم. بهنود شجاعی همون جوونی که چند روز پیش اعدام شد. کلا سعی می کردم زیاد بهش فکر نکنم اما نمی شد. واقعا نمی دونم یه جوونه۱۷ ساله که توی یه نزاع وبدون هیچ نقشه ی قبلی یکی رو می کشه قاتل واقعیه یا زنی که اگاهانه یه جوون رو پایه چوبه ی دار میفرسته اونم بعد از این همه اصرار وخواهش از طرف هزاران انسان ؟!تازه بعد اون همه سختی که بهنود کشید .دیدن جون کندن بیست تا ادم.....پنج بار تا پای چوبه ی دار رفتن......وبعد اون خنده ی لعنتی....اخه بهنودم شصت وهفتی بود مثل من!ممنی که قرار فردا بیست ویک تا شمع رو فوت کنم به امید اینده،به امید فردا وزندگی بهتر!

گویا فردا قراره وارد بیست ودومین سال زندگیم بشم! برای خودم عجیبه! نشستم هر چی کارت ونامه تو این چند سال به مناسبت تولدم گرفتم رو نگاه کردم وخوندم .دنبال یه تفاوت بودم !یه نشونه که خیالم رو راحت کنه! که هنوز زیاد بزرگ نشدم! نتیجه زیادم بد نبود!هنوزم یه مشترکاتی با دوره های خردسالی ونوجوونی دارم.یه چیزایی عوض شده اما هنوز خیلی چیزا سر جاشه....

هنوزم موقع خواب عروسکم رو بغل میکنم.هنوزم نگران اینم که عروسکام بهم حسودی نکنن!هنوزم عاشق کارتونم.بازم چوبین رو دوست دارم .هنوز از برونکا می ترسم!هنوز قصه های مجید رو دوست دارم.هنوزم عاشق پاکن ومداد م!!هنوزم هر وقت که با رز هستیم .میریم یه گوشه قایم میشیم وهله هوله هامون رو یواشکی می خوریم.هنوزم وقتی بادکنک می بینم کلی ذوق می کنم.....

اره خوبه جای امیدواری هست هنوز....زندگی با همهی خوبی وبدیاش ادمه داره ومن خیلی خوشحالم که شانس بیست ودو ساله بودن رو داشتم.

الان ساعت یازده ونیمه....احتمالا ک نه مطمئنا ساعت ۱۲یه چنتا از دوستام تولدم رو تبریک می گن!

اهان اولین اس ام اس رسید.......

"عزیزم تولدت پیشاپیش مبارک ،خیلی خوابم میاد نمی تونم تا ۱۲ صبر کنم!"

.........دومی هم رسید....سومی....